Into the wild(s)

Her kjem andre oppdatering i serien ”Ei feriehistorie: Pia og Eva på tur i Afrika”. I Første del, som Pia skreiv på bursdagen sin – gratulerer med overstått! (eg huska det på sjølve dagen og, altså) – var det litt klaging over mangelen på eksotiske dyr i Afrika. Etter å ha budd her over tre månadar sjølv utan å a sett noko meir eksotisk enn bavian (igjen med unntak av insekt), var eg ikkje overraska, men også veldig klar for safari. Som sagt så gjort.

I Malawi finst ein flyplass som er i bruk, i alle fall for alle praktiske formål. Det betyr at alternativa for å komme seg rundt er (mini)buss, haiking eller eigen bil. I den føretrekte rekkefølgja. Vi reiser sjølvsagt med eigen bil, og godt er det. Om vi skulle basert oss på kollektivtransport hadde vi kanskje klart å få dekka ein tredel av det vi får til no. Kanskje. Dessutan hadde det ikkje vore ein ferie eg hadde fått Pia med på, eller for så vidt meg sjølv. Med eigen bil har vi sidan sist, som sagt, vore på safari, der Pia (og eg) endelig har fått sjå eksotiske og ville dyr:

Første møte var å bli heldt vakne av rautande flodhestar når vi skulle sove første natt i telt. Sidan vi riktig nok ikkje såg dei, såg vi oss nøydde til å dra på elvebåtsafari. Etter ei stund med venting der fire menn fånyttes prøvde å få liv i motoren på denne båten:

måtte vi dessverre bytte til denne:

Så bar det avstad oppover (eller nedover? Litt pinleg å ikkje vere heilt sikker på den detaljen…) elva, for å endeleg få sett ville dyr. Vi tok igjen på flodhestane, og vekte dei der dei låg og slumra i vassflata. Deretter såg vi minst tre ulike eksotiske fugleartar. Landskapet var veldig pent, men ganske fritt for dyr. Kaldt var det og. Lenge trudde vi at det næraste vi skulle komme å sjå elefantar var ein mørk flekk som likna veldig på buskene rundt, men som guiden vår insisterte på at var ein elefant. Heldigvis fikk vi ein mykje betre kikk på veg tilbake:

Alt i alt var det ei kald oppleving, litt eksotisk, men ikkje fryktelig imponerande. Stakkars Pia må nøye seg med dette, eg skal på ny safari i Zambia i juli, som visstnok er mykje betre. Pia er veldig nøgd med at vi ikkje kom nærmare dei eksotiske dyra, sjølv om eg mistenker at ho hadde blitt imponert om vi hadde sett ei løve. - Elefantar hadde vi på Tøyen, som ho så blasert formulerte det.

Etter to dagar køyring, der vegen opptil fleire gongar prøvde å ta livet av både bilen og oss (sports-bh er det einaste riktige for biltur i Mosambik), er vi no framme i Vilanculo. Vi kom fram på min bursdag, og fikk creme caramel med lys på i restauranten på hotellet!

Her er det veldig fint. I skrivande stund sit vi i baren ved bassenget med kvar vår mango daquiri. Tidlegare i dag har vi vore på stranda, og i morgon skal vi dykke. I det Indiske hav. På korallrev, med mange fargar, fiskar og til og med rokker!

Vi er no nemlig sertifiserte dykkarar, rakk akkurat å ordne det før vi begge blei 30.

Azungu på tur

Einkvar seriøs bloggar med respekt for seg sjølv tek inn innlegg frå ein gjestebloggar i ny og ne, så når eg får besøk frå Norge av sjølvaste Pia, er det klart at de må få lese hennar observasjonar frå den første halvanna veka i Malawi:

Jeg skulle gjerne lagt ut i det store og breie om hvordan Afrika har overraskelser og nye perspektiver bak hver stein. Men for å være ærlig, er Afrika akkurat som man skulle tro. Varmt, litt skittent, med mye trivelige folk uten begrep om tid, og du vil egentlig ikke bli overraska av det som ligger bak den steinen. Den største overraskelsen er at jeg ikke har sett noen dyr, bortsett fra husdyr, da. På TV kryr det jo med eksotiske dyr i Afrika. Det kan synes å være en PR-jippo. Til gjengjeld finnes det innsekter på størrelse med dyr, men det er liksom ikke de samme. Nå kan det jo være jeg finner dyr når vi skal på safari – i så fall skal jeg korrigere inntrykket. Jeg håperhåper at jeg ikke bare finner enda større insekter.

Etter noen dager i Lilongwe og en biltur Malawi på langs, har Eva og jeg tilbrakt en uke på et backpackerhippiested ved Malawisjøen. Mayoka Village heter det. Hippieheten framgår allerede ved ”village”. Det er egentlig en sånn campingplass med hytter som man kan leie, ikke en landsby. Riktignok hundre ganger triveligere og med betraktelig bedre vær enn på sånne campingplasser med hytter som vi har i Norge og Norden. Ja, også er stedet befolka av backpackerhippier og ikke slitne småbarnsfamilier på vei til dyreparken. Det gjør jo litt med stemninga. Og ikke minst alkoholinntaket.

Hørte det snødde hjemme..

Så, selv om det skorter på de eksotiske dyrene, begynner jeg å få oversikt over azunguene i Malawi. De (vi) er jo på sitt vis mer eksotiske her, enn dyr som i hvert fall i følge TVen hører hjemme i Afrika. I Linnés ånd har jeg delt dem inn i fire kategorier. Ikke akkurat i Linnés ånd gjør jeg dette basert på svært tynt empirisk grunnlag, og uten å vite hva jeg snakker om.

Guttapåtur reiser rundt på pappas penger med mål om å oppdage verden, oppleve nye steder og kulturer og antagelig Bli Menn. Dette gjør de best med å være i ukesvis på samme backpackerhippiested og drikke carlsberg og spille biljard.

Flinkepiker drar til Afrika for å jobbe frivillig noen måneder og derigjennom redde verden og forsøke å overbevise seg selv og andre om at de er snille og selvoppofrende. Så drar de på ferie fra frivilligheten til backpackerhippiested for å sole seg, bli usaklig fulle og høylydte og tafse på Guttapåtur.

Amerikanske fredskorpsere har også dratt til Afrika for å jobbe frivillig og redde verden. Hvorfor de gjør det er foreløpig uklart for meg. De får nesten ikke betalt, hvert fall etter azungustandard, bor i leirhytter uten vann og elektrisitet og samler planter eller røkter bier i to år. De er skrekkelig søte og ofte sultne.

Klassiske backpackere reiser enten alene eller i par, men framstår uansett som en enhet, så det er ingen grunn til å skille mellom de to framtoningene. De er bra folk så lenge de klarer å skjule en sporadisk nedlatenhet overfor folk som ikke tar to år pause (rømmer) fra livet sitt for å Reise og Oppleve.

Det framgår kanskje at det er litt intenst med en uke på en sånn ”village”. Hele opplevelsen ligner litt på en kveld på klubben på ungdomsskolen, bare over en uke. Heldigvis har Eva og jeg hatt andre ting å ta oss til mesteparten av tida. Det skal Eva fortelle litt om siden.

Nå har Eva stått opp, og vi skal spise frokost. Jeg har ikke sett noen griser her enda, men de må være annerledes enn hjemme. Jeg savner bacon.

Livsteikn

Her går det unna. Hadde jo eigentlig tenkt å oppdatere bloggen mykje oftare enn dette, men jammen er det gått over ei veke sidan sist. Hektisk har det vore, har stort sett program heile dagane, og om kveldane er det mat og elles ikkje tid til så fryktelig mykje anna. Ein ny tur til Lilongwe har eg vore og, på ny fikserunde. Det er nok litt fordi det framleis er mykje praktisk styr som følgjer med å flytte til nytt land og nytt hus, spesielt når huset har ein heil del manglar både innvendig og utvendig.

Og internett er det best å bruke på kultursenteret, der det faktisk fungerer strålande etter arbeidstid (når ikkje alle tilsette i offentleg administrasjon og kundar på internett-kafeen prøver å bruke same wi-fi’en på ein gong). Problemet med å bruke internett på kultursenteret etter arbeidstid er at det veldig fort blir mørkt. Det er for så vidt ikkje eit problem i seg sjølv, men når eg då skal heim, er det ikkje veldig fristande å gå aleine eit kvarter i stupmørket over ei gammal gjengrodd flystripe, med flust av laushundar og ymse folk (dei fleste heilt sikkert normale, hyggelege menneske, men også nokre rusa og gale – tilsynelatande).  Sannsynlegvis hadde det vore heilt trygt, men det kan eg ikkje vite, og for meg er det veldig uvant å ikkje kjenne meg trygg.

Problemet med å komme seg heim om kvelden løyser seg forhåpentleg ganske snart; eg skal kjøpe meg bil! Det gler eg meg veldig til, spesielt å sleppe å vere avhengig av at nokon kan følgje meg eller køyre meg heim. Då kan eg ta meg ein tur til kultursenteret og bruke internett akkurat når eg vil, eller på besøk til folk – eller berre slappe av heime i vissa om at eg kan dra ut, om eg vil.

Eg skal prøve å blogge ofte og kort, heller enn sjeldan og langt. Vi får sjå korleis det går – det skjer så mykje, og det er så mange ting eg tenkjer at eg burde skrive om, at det veldig fort framstår som ei overveldande oppgåve å i det heile tatt skulle begynne. Men eg jobbar med å ikkje vere så pirkete, og heller berre skrive. Som no, denne teksten har eg skrive på 15 min på kontoret, mest for å komme i gang igjen og senke lista for meg sjølv. Eg har også lovt meg sjølv å bli flinkare på bilete-fronten, men det er ein av dei tinga som bidrar til at blogg-oppgåvene kjennast store og tidkrevjande, så de får bere over med meg J

Til slutt må eg understreke at eg har det veldig bra! Der er framleis mykje å ordne i huset (t.d. insektnett framfor dører og vindauge…), her er ganske mange bugs å venne seg til, eg har førebels ikkje bil og må på møte kl halv ni laurdag morgon. Men folka er utruleg hyggelege, jobben kjempeinteressant og toleransen min for sære bugs overalt blir styrka i overraskande tempo – dessutan er det desidert verst no i regntida, noko som betyr at det blir færre av dei samstundes som eg bryr meg mindre og mindre. Og etter møtet mitt på laurdag (om veret er bra) skal vi på stranda!

Dette vart ganske tilfeldig, og litt usamanhengande, men no er eg i alle fall i gang igjen. Meir snart, eg lovar!

Dette biletet burde vore rotert 90 gradar mot klokka / venstre. Det trudde eg då og at eg hadde gjort, men det ser ikkje slik ut. Sidan eg ikkje gidder å bruke meir tid på det no, får de heller legge hovudet på skakke når de skal studere den nydelige kattungen vi hadde med tilbake frå Lilongwe. Den andre (ja, det var to) er ikkje med på biletet, men er på fanget til Cecilie i setet ved sida av. Thomas og Cecilie skal ha den eine, den andre skal Jack ha. Ingen katt på meg altså, men eg har jo Joy! Uansett blir det heilt sikker oppdateringar på både hund og katt, med høvelege bilete. Forhåpentleg rett veg.

Denne gongen tok vi ein annan veg tilbake frå Lilongwe, om Kasungu. Det var lenger, men også veldig vakkert. Eg gler meg til å sjå meir av landet, og prøve å vise dykk kor flott det er her! Her har eg tatt bilete frå bilen, i fart. Seinare var eg sjåfør også, og det var overraskande lett å køyre på feil side av bilen og vegen. Kanskje fordi det ikkje var så fryktelig mange andre bilar, det vil vise seg når eg etter kvart skal køyre rundt i eigen bil.

På plass!

Endelig i Nkhotakota! Min nye heim for det neste året. Etter to veker i usakleg luksus på Fredskorpset sitt førebuingskurs i Sør-Afrika (les meir om kurset og hotellet på Thomas sin blogg), kom vi fram til Lilongwe på søndag. 

Endelig i Malawi! På veg frå flyplassen til Lilongwe

Kuche betyr daggry,
og namnet skal
fortelle at du kan
drikke det heile natta

Sidan hovudstaden har fleire av dei tenestene vi treng i starten enn her – minibank, telefonbutikk, generelle shoppingmoglegheiter – tok vi inn på Welcome Lodge for å bli over til måndag. Eit heilt ok koseleg lite gjestehus, sjølv om manglande vatn og deretter straumbrot gjorde standarden litt lågare enn planlagt. Men eit godt måltid, lokalt øl i glaset og fotball på skjermen meir enn vog opp for manglande vatn på rommet. Dessutan kom det ein mann og fylte opp cisterna på do fleire gongar, så då var det lite å klage på.

Etter mykje køyring att og fram, fiksing, handling og litt for lite mat (viste det seg), sette vi kursen nordaustover, mot Nkhotakota. Køyreturen tok ca tre timar, der Malawi viste oss både strålande sol og kraftig regnver. 

Vi fekk sjå mykje ulikt afrikansk ver på
turen frå Lilongwe til Nkhotakota

Vi var sjølvsagt spente på korleis vi skal bu det kommande året, både byen og husa. Sidan det eine huset er under oppussing, hadde vi avalt å bu saman i det andre den første veka. Første møte med huset vart noko tøffare enn forventa. Sjølvsagt var vi budde på at standarden ikkje kom til å vere veldig høg, men vi hadde nok trudd det skulle vere noko meir klargjort for oss enn det vi opplevde. Då vi kom fram, ein halvtime før det vart mørkt, var det berre seng i eitt rom i huset. Der var nesten ikkje møblar, insektnetta foran vindauga var anten holete eller ikkje der i det heile. Over senga var der ikkje myggnett. Og huset krydde av insekt, inkludert den største kakerlakken eg nokon sinne har sett.

Nokre handverkarar, litt kortare sengebein så senga kom gjennom døra, eit par nye myggnett og ein heil del insektspray seinare, var utsiktene til å tilbringe natta der noko lysare. Legg til middag på kultursenteret og eit par øl på ein av dei små pubane, og vi sov søtt under myggnetta våre første natta. 

I dagslys er jo alt som kjent mykje lettare, og når tysdagen kom såg vi lysare på tilveret. Med heftig spraying av huset (brukte opp ein stor boks Doom det første døgnet), er det nesten ingen bugs att. Mesteparten av tida har vi forsåvidt brukt andre plassar; på jobb, på kultursenteret og på pub der vi har sett fotball. Når vi kjem meir i orden og litt meir inn i kvardagen, blir det nok kvalitetstid heime også. Der bur verdas skjønnaste og mest entusiastiske hund: Joy! Meir om ho, jobben (som eg trur blir kjempespennande), mobiltelefonar, fotball, bilkjøp og mykje anna seinare. Zikomo!

Kafekontor på kultursenteret - Thomas, Robert og Jack, i bakgrunnen Josh

Veldig stilig konstruksjon av kultursenteret

I Nkhotakota er det
ikkje så viktig med veggar